Sławomir Górzyński jest historykiem, którego badania koncentrują się wokół dziejów elit społecznych dawnej Rzeczypospolitej i ziem polskich w XIX i XX wieku, heraldyki, genealogii i epigrafiki oraz problematyki pamięci historycznej. Poszczególne dziedziny nie stanowią w jego pracach odrębnych pól badawczych. Łączy je zainteresowanie człowiekiem i społeczeństwem widzianymi poprzez różnego rodzaju świadectwa: herb, genealogię, dokument urzędowy, inskrypcję, nagrobek, ikonografię, miejsce pamięci czy zapis archiwalny.
Studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1981–1986; promotorem jego pracy magisterskiej był prof. Aleksander Gieysztor. W latach 1987–1992 odbył studia doktoranckie w Instytucie Historii PAN. Doktorat uzyskał w 2006 roku na podstawie rozprawy Arystokracja polska w Galicji. Studium heraldyczno-genealogiczne, habilitował się w 2013 roku, a w 2023 roku otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.
Heraldyka jako historia społeczeństwa
Podstawowym obszarem jego zainteresowań pozostaje heraldyka, rozumiana nie jako autonomiczna wiedza o znakach, lecz jako narzędzie badań nad strukturą społeczną, prawem, pamięcią i sposobami reprezentowania pozycji jednostki oraz rodziny. Badania obejmują heraldykę szlachecką, państwową, terytorialną i miejską, heraldykę nobilitacji oraz funkcjonowanie znaków heraldycznych w różnych systemach politycznych i prawnych.
Ważnym polem pozostają badania nad nobilitacjami w monarchii habsburskiej, arystokracją polską w Galicji oraz procesami uznawania dawnego szlachectwa przez państwa zaborcze. Rezultatem tego nurtu były m.in. Nobilitacje w Galicji w latach 1772–1918 oraz Arystokracja polska w Galicji. Studium heraldyczno-genealogiczne. Obecnie przygotowywane jest drugie, znacznie rozszerzone wydanie tej ostatniej książki.
Szlachta, arystokracja i ziemiaństwo
Drugim trwałym nurtem badań jest historia społeczna szlachty, arystokracji i ziemiaństwa. Od lat osiemdziesiątych, wspólnie przede wszystkim z prof. Tadeuszem Epszteinem, prowadzi badania nad polskim ziemiaństwem XX wieku. Ich wynikiem były kolejne tomy Spisu ziemian Rzeczypospolitej Polskiej w roku 1930 oraz wielotomowy słownik Ziemianie polscy XX wieku.
Do tego samego nurtu należy przygotowywany wspólnie z prof. Krzysztofem Mikulskim korpus Urzędnicy mazowieccy ziemscy i grodzcy. Spisy, łączący klasyczną krytykę źródeł z masowym wykorzystaniem ksiąg sądowych i narzędzi cyfrowych.
Radziwiłłowie i elity Wielkiego Księstwa Litewskiego
Osobne miejsce zajmują badania nad Radziwiłłami i szerzej elitami Wielkiego Księstwa Litewskiego. Obejmują zarówno własne studia — m.in. nad legitymacjami szlachectwa Radziwiłłów w Galicji — jak i działalność redakcyjną. Od 2021 roku rozwijana jest seria Fasci Radzivilliani, której kolejne tomy dotyczą Radziwiłłów, Czartoryskich, Lubomirskich, Sapiehów i innych rodzin dawnej elity Rzeczypospolitej. Górzyński jest redaktorem naukowym serii i autorem tekstów wprowadzających do jej tomów. Do najnowszych prac należy studium inskrypcji na trumnie Janusza księcia Radziwiłła.
Epigrafika i przestrzenie pamięci
Epigrafika jest kolejnym obszarem badań rozwijanym od początku działalności naukowej. Inskrypcja jest traktowana nie tylko jako tekst wymagający poprawnego odczytu i edycji, lecz jako złożone świadectwo historyczne — dokument mówiący o człowieku, rodzinie, pozycji społecznej, religijności i sposobie konstruowania pamięci.
Do najnowszych prac należą studia poświęcone napisom i programom heraldycznym bram w Krasiczynie, Łańcucie i Nowym Wiśniczu oraz przygotowana wspólnie z dr Iwoną Dacką-Górzyńską książka o kościele Świętego Krzyża w Warszawie jako panteonie pamięci.
Polska i Francja
Jednym z najbardziej trwałych obszarów zainteresowań są Polacy i polskie dziedzictwo we Francji. Badania obejmowały cmentarze Montmartre, Saint-Vincent, Batignolles, Montrésor, Mentony, Nicei i Montmorency, a obecnie skupiają się m.in. na opracowaniu Père-Lachaise jako paryskiego panteonu polskiej emigracji i przygotowaniu edycji polskich inskrypcji.
Francuski nurt badań obejmuje także wcześniejsze epoki. Wspólnie z prof. Jakubem Z. Lichańskim Górzyński prowadzi badania nad polsko-francuskim projektem politycznym i intelektualnym związanym z wyborem Henryka Walezego na króla Polski, opartym m.in. na tekstach Forcadela, Balduina i Jana Zamoyskiego.
Wydawca, organizator nauki i humanistyka cyfrowa
W 1991 roku współtworzył Wydawnictwo DiG, którego został redaktorem naczelnym. Od 2010 roku redaguje Rocznik Polskiego Towarzystwa Heraldycznego; redaguje także Rocznik Skierniewicki i serię Fasci Radzivilliani. Wydawanie książek i źródeł traktuje jako część warsztatu historyka.
W ostatnich latach coraz istotniejszym elementem pracy stało się wykorzystanie narzędzi humanistyki cyfrowej: systemów wiedzy, cyfrowych korpusów źródeł, genealogii, fotografii, materiałów heraldycznych i ksiąg sądowych. Ich celem nie jest zastąpienie źródła technologią, lecz takie łączenie źródeł, aby można było zadawać im pytania niedostępne w tradycyjnej kartotece.
Przynależność naukowa: członek założyciel Polskiego Towarzystwa Heraldycznego; członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (Wydział II), Międzynarodowej Akademii Genealogii, Académie Internationale d’Héraldique, Heraldisch-Genealogische Gesellschaft ADLER w Wiedniu oraz Société française d’héraldique et de sigillographie (SFHS).
Wspólny mianownik
Heraldyka, genealogia, ziemiaństwo, arystokracja galicyjska, Radziwiłłowie, polskie nekropolie we Francji, inskrypcje, stare herbarze i cyfrowe księgi sądowe łączy jedno pytanie: w jaki sposób z rozproszonych świadectw można odtworzyć człowieka, rodzinę i społeczeństwo oraz sposób, w jaki chciały one zostać zapamiętane?